چرا اینترنت جهانی از کف اقیانوس می گذرد؟
وب کنفرانس: شاید تصور کنید بخش عمده ی ارتباطات میان قاره ها ازطریق ماهواره ها صورت می گیرد اما واقعیت متفاوت می باشد. بخش اصلی ارتباطات بین المللی اینترنت از کابل های فیبر نوری مدفون در کف اقیانوس ها عبور می کند.
به گزارش وب کنفرانس به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، بر اساس گزارش اتحادیه ی بین المللی مخابرات (ITU)، این کابل ها بیشتر از ۹۹ درصد ترافیک بین المللی داده را حمل می کنند.
دلیل اصلی، تلفیقی از ظرفیت بسیار بالا، سرعت، تأخیر کم و هزینه ی مناسب انتقال داده است. فیبر نوری می تواند حجم عظیمی از اطلاعات را با بهره گیری از پالس های نور منتقل کند و کابل ها مستقیماً دیتاسنترها و شبکه های مخابراتی قاره های مختلف را به یکدیگر متصل می کنند.
امروز بیشتر از ۵۰۰ سامانه ی کابل زیردریایی در جهان فعال است که در مجموع بیشتر از ۱٫۴ میلیون کیلومتر امتداد دارند. تقاضا برای این زیرساخت هم همچنان درحال رشد است؛ طبق داده های TeleGeography، ظرفیت بین المللی اینترنت در سال ۲۰۲۵ به حدود ۱٬۸۳۵ ترابیت برثانیه رسید.
چرا ماهواره جای کابل را نگرفته است؟ ماهواره ها برای اتصال مناطق دورافتاده و ایجاد مسیرهای پشتیبان بسیار مهم اند؛ اما برای انتقال حجم عظیم داده میان قاره ها هنوز کابل ها انتخاب اصلی هستند. کابل فیبر نوری می تواند حجم بسیار بیشتری از داده را با تأخیر پایین تر جابه جا کند لذا سرویس هایی مانند رایانش ابری، تراکنش های مالی، ارتباطات دولتی و خدمات آنلاین به شبکه ی زیردریایی وابستگی شدیدی دارند.
کابل ها صرفا رشته ای از فیبر نیستند. بخش های مختلف آنها برای محافظت از فیبرهای نوری در مقابل فشار، خوردگی و کارهای انسانی و دریایی طراحی شده اند و در طول مسیر هم تجهیزات تقویت کننده ی سیگنال قرار می گیرد تا داده بتواند مسافت های بسیار طولانی را طی نماید. ساخت و راه اندازی یک کابل زیردریایی جدید هم می تواند بیشتر از دو سال زمان ببرد.
البته قرارگرفتن زیر اقیانوس به معنای مصون بودن نیست. ماهیگیری، لنگر انداختن کشتی ها، کارهای کف دریا، زمین لرزه و فرسودگی می توانند به کابل ها صدمه بزنند. ITU می گوید هر سال بیشتر از ۲۰۰ اختلال در کابل های زیردریایی در سرتاسر جهان گزارش می شود و گزارش سال ۲۰۲۵ این سازمان نشان میدهد حدود ۸۶ درصد خرابی ها با کارهای انسانی مانند ماهیگیری و لنگر انداختن ارتباط دارند.
اهمیت این شبکه زمانی بیشتر مشخص می شود که یک کابل قطع شود. معمولا اینترنت جهان با یک قطع شدن از کار نمی افتد، چون کشورها و اپراتورها به چند مسیر و کابل مختلف متصل اند و ترافیک می تواند از مسیرهای جایگزین عبور کند. اما کشورهایی که به تعداد کمی مسیر وابسته اند، امکان دارد با کاهش شدید ظرفیت و افزایش تأخیر مواجه شوند. ITU همین وابستگی جغرافیایی و تمرکز مسیرها را یکی از مهم ترین تهدیدهای زیرساخت جهانی می داند.
به همین دلیل، با وجود ظهور فناوری هایی مانند استارلینک و دیگر شبکه های ماهواره ای، کابل های زیردریایی همچنان ستون فقرات اینترنت بین المللی باقیمانده اند. شاید میلیاردها نفر هر روز اینترنت را بدون دیدن این زیرساخت استفاده کنند، اما پشت یک تماس ویدیویی، تراکنش بانکی یا ارسال فایل از کشوری به کشور دیگر، امکان دارد داده ها از هزاران کیلومتر فیبر نوری در تاریکی مطلق کف اقیانوس عبور کرده باشند.
در واقع اینترنت جهانی تا حد زیادی روی چیزی بنا شده که تقریبا هیچگاه دیده نمی شود: یک شبکه ی عظیم شیشه ای در اعماق اقیانوس ها.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب